Zoals te verwachten was, hield de plaat op

Ze keek hem aan. Ze lachte en legde haar rechterhand op zijn schouder. Hij voelde haar koele vingers op zijn hals. Hij verkleinde de ruimte tussen hun twee lichamen door middel van een contractie van de rechterbiceps, vanuit de hersenen overgebracht door een paar met overleg geselecteerde schedel-zenuwen.
Chloé keek hem nog steeds aan. Ze had blauwe ogen. Ze bewoog haar hoofd om haar krullende en glanzende haar naar achteren te schudden en legde, zonder enige aarzeling, met een resoluut gebaar, haar voorhoofd tegen de wang van Colin. Om hen heen viel een overvloedige stilte en het overgrote deel van de wereld scheen de gasvormige toestand te verkiezen en vervluchtigde.
Maar, zoals te verwachten was, hield de plaat op. Toen pas kwam Colin terug tot de echte werkelijkheid en merkte hij dat een deel van het plafond van glas was, waar een aantal bovenburen door zat te kijken, dat een dichte rij lissen de onderste helft van de muren aan het oog onttrok, dat verschillend gekleurde gassen uit hier en daar aangebrachte openingen ontsnapten en dat zijn vriendin Isis voor hem stond en hem ptievoertjes aanbood op een hercynisch schaaltje.
‘Dank je, Isis,’ zei Chloé en schudde haar krullen.
‘Dank je Isis,’ zei Colin, en nam een miniatuur bliksemschicht, een vertakte variant.

uit: Het schuim der dagen - Boris Vian


____