Mijn leven in treinwagons

Terwijl ik bezig was aan Barchester Towers ben ik gaan schrijven volgens een systeem dat gedurende een aantal jaren daarna zeer nuttig is gebleken. Mijn tijd werd grotendeels in beslag genomen door reizen, en ik reisde nu op een andere manier. Ik kon het niet meer te paard af. De spoorwegen schonken mij de wijze om me te verplaatsen, en ik moet constateren dat ik heel wat uren van mijn leven in treinwagons heb doorgebracht. Net als anderen placht ik daar te lezen, – hoewel Carlyle mij sindsdien heeft verteld dat iemand die op reis is niet behoort te lezen, maar moet ‘stilzitten en zijn gedachten catalogiseren’. Wanneer ik echter profijt wilde trekken uit mijn schrijven en tegelijkertijd mijn best wilde doen voor het Postkantoor, moest ik die uren beter benutten dan alleen door lezen. Ik maakte daarom een schrijftafeltje en merkte na een paar dagen oefening dat ik in een treincoupé even snel kon schrijven als aan mijn bureau. Ik schreef met potlood, en wat ik schreef, werd later gekopieerd door mijn vrouw. Op die manier is het grootste deel van Barchester Towers en het boek daarna geschreven, en ook een groot deel van latere boeken. Mijn enige bezwaar tegen deze praktijk was ogenschijnlijke literaire opschepperij, waaronder ik leed wanneer ik aan het werk toog in gezelschap van vier of vijf medereizigers. Ik wende er echter aan, zoals ik ook gewend was geraakt aan de verbazing van boerenvrouwen in West-Engeland wanneer ik ze vroeg naar de brieven die ze ontvingen.

uit: Een autobiografie - Anthony Trollope

De fenomenale productie van Trollope valt af te lezen op Wikipedia.

____