Jona is net naar de tuin vertrokken om beestjes te vangen. Het is mistig buiten, dan laten ze zich eerder kennen, zegt hij. Ik lig op zijn bed een spannend verhaal te lezen als ik haar hoor komen, zwaar ademhalend op de trap. Door de kier van de half openstaande deur zie ik dat ze een rol pedaalemmerzakken bij zich heeft en de klauwhamer. Ze kijkt niet naar binnen, ze loopt door naar mijn kamer. Het verhaal stokt, ik luister naar de geluiden. De meidenkast wordt versleept. De losse plint op de gang gegooid. Mijn bed krijgt een duw. Daarna het kraken van planken.
Ik had willen roepen dat de opening gewoon achter de spiegel zit, dat ze heus niet hoeft te breken. Ik had willen roepen dat ze de enige wand in mijn kamer wel heel mag laten, zo groot is het allemaal niet. Ik had willen roepen dat mijn bed er ook niks aan kan doen, dat nu op zijn kant op de gang ligt, en mijn beddengoed, onder aan de trap –
Ik had het allemaal kunnen roepen, maar ik roep niks.
Ik had kunnen zeggen hoe blij Jona is met zijn verzameling. Dat hij alles weet van beestjes. Dat hij het niemand zal vertellen. Dat we hebben afgesproken dat het zo is verdeeld: hij de beestjes en ik het heelal. En dat hij anders niets meer heeft.
Maar ik zeg niets. Ik lig op het bed en staar naar de letters in het spannende boek en begrijp wat Jona bedoelt met woorden die in pingpongballen veranderen – als moeder de kamer binnenkomt. Ze wist het zweet uit haar hals en houdt een zak vol doosjes omhoog:
‘Wat denk je, Job, zou dit lijkenhuis in de groenbak moeten?’
uit: Rekwisieten - Maya Rasker
Maya Rasker heeft een eigen website.
