uil misschien of het
dikke ruisen van bloed
in het binnenoor van
wie, quadriplegisch, dit alles
in zich ziet aanslaan
als zijn verlossing, zijn
oudste vrees of het
eindeloos trage ineenschuiven van
staal, tank, huid, brandend
rubber in een crash
die zich blijvend herhaalt
in dit langgerekt schreeuwen,
de vertraagde geluidsweergave van
het Hooglied gelijk of
van een engel het
sterkere wezen dat van
je ziel ongeduldig de
sluitspier bevoelde. De woestijn
eiste van mij een
constante verrukking en de
zon deed haar werk:
de Lincoln werd plooibaar
staal in de hitte;
mijn neusbeen werd hard
als titanium. Tot kieuwen
stootte de wind mijn
ribben open. De zon,
die ik afsnauwde,
schreef haar straf in
mijn spieren. Terneergestort op
het motorblok lag de
rest van een lichaam.
Het zwermde van vliegen,
was orgaanloos en glad.
Daarop haakten in uit
de wijde omgeving jakhalzen
maden, orgaandieren en tekens.
Wwwwwhooooshh [fragment]
uit: 'De voorbode van iets groots' : gedichten - Dirk van Bastelaere
Quadriplegisch: verlamd vanaf de nek
____
