Als bezeten toeschouwer woonde hij het defilé van de buren bij. Hij zag hen, mannen en vrouwen, zonder schaamte hun broek neerlaten of hun rok optillen, neerhurken, dan na de onontbeerlijke hygiënische gebaren hun kleren weer in orde brengen en aan de ketting trekken van de waterbak waarvan hij te ver verwijderd was om het geluid te horen.
Dit alles was normaal. Wat minder normaal was, was het wonderlijke gedrag van bepaalde personen. Deze hurkten niet neer, ze stroopten evenmin hun kleren af, ze deden niets. Trelkovsky sloeg hen minutenlang gade zonder bij hen een spoor van enige activiteit te bespeuren. Het was absurd en verontrustend. Het zou een ware opluchting voor hem zijn geweest al ze zich hadden overgegeven aan onbehoorlijke of obscene handelingen. Maar nee, niets van dit alles.
Gedurende onbepaalde tijd verroerden ze zich niet, trokken dan, gehoorzamend aan een onzichtbaar teken, aan de ketting en gingen weg. Er waren zowel vrouwen als mannen onder, maar het gelukte Trelkovsky niet hun gezichten te onderscheiden. Welke motieven konden iemand ertoe brengen zich aldus te gedragen? Een verlangen naar eenzaamheid? Een zondige begeerte? De plicht zich aan bepaalde riten te onderwerpen als ze allemaal tot dezelfde sekte behoorden? Hoe kwam hij daar achter?
Tweedehands kocht hij een toneelkijker. Die maakte hem niet wijzer. De individuen die hem intrigeerden, gaven zich werkelijk aan geen enkele activiteit over en hun gezicht was hem onbekend. Bovendien waren het nooit dezelfden en hij zag er nooit éen terug. Om er het zijne van te hebben rende Trelkovsky op een dag naar de w.c. toen een van deze lieden bezig was zich van zijn onbegrijpelijke taak te kwijten. Hij kwam te laat.
Hij snoof de lucht op: geen enkele geur. Geen spoor van vuil in het gat middenin de witte vierkante bak.
Nog verscheidene keren probeerde hij tevergeefs de bezoekers te betrappen. Altijd arriveerde hij als zij al vertrokken waren. Op een avond meende hij dat hem gelukt was. De deur ging niet open, die zat op het ijzeren haakje dat de intimiteit van de gebruikers garandeerde. Trelkovsky wachtte geduldig, vastbesloten zich niet te verroeren voordat hij gezien had wie er binnen was.
uit: De huurder - Roland Topor
____
