Op aardewegen tussen populieren
voerden de geuren van de vier seizoenen
je weg van de hoeve door glooiend land.
Je keek om, je nam afscheid – je hebt
Je keek om, je nam afscheid – je hebt
je leven lang afscheid genomen.
En na de feesten van de kindertijd
En na de feesten van de kindertijd
werd je wakker met houten mond
in schoolgebouwen die stoffig stonken
naar verdrongen jongensdromen.
Veel later brachten brede wegen
je naar de wereld met zijn steden,
zagen je ogen virtueel
het middeleeuwse barre Spanje,
de Amerika’s van Maya’s, Inka’s
en Azteken, hoorden je oren virtueel
het wapengekletter in Troje,
de donder boven de loopgraven,
en werkelijk de stilte
op de soldatenkerkhoven.
Wie ben je, Aeneas, Ortega,
Wie ben je, Aeneas, Ortega,
Trujillo, Busbecq
wanneer je wandelt langs de Leie,
in Turkije, Spanje, Mexico, Peru
of in Wisconsin, USA?
Je blijft in ruimte en tijd het kind
Je blijft in ruimte en tijd het kind
dat gewetenloos onwetend
de steentijd in zijn vingers voelt
terwijl hij de keiheuvel
beklimt en de bewerkte sileks
opgooit naar de sterren,
terwijl hij afscheid neemt
van de hoeve waar zijn moeder
altijd op hem zal wachten.
Uitgespreid in ruimte en tijd,
wilde ik meer zijn dan ik
maar levende met al
mijn zintuigen gespannen
sterf ik straks als ik.
Zintuigen [fragment]
uit: Liefde, het enige : gedichten - Willy Spillebeen
____
