Elke dag werpt een brug
Elke dag werpt een brug
naar de dansende zon,
elke dag is een lied aan de vreugde
een groet aan het leven
- dit reusachtig gebouw
vol gedachten en mensen
en nieuwe geluiden.
Liefde,
mijn draaiend spiegelhuis,
mijn droom met honderd takken,
mijn eindeloos bevlagde boot,
mijn rode vaas vol bloemen.
titelloos gedicht [fragment]
Labels: gelezen in 2007, Mark Braet, poëzie, Vlaamse letterkunde


<< Home