Overal werd gebouwd. Overal werd het verleden weggewist. Overal leek men in de toekomst te geloven. Maar dat had Berlijn altijd al gedaan. Transformatie. Metamorfose. Mutatie. Een wemelende vloeistofdelta.
Niet te verwonderen dat de stad zo in de ban was van iemand die tot doel leek te hebben een eind te maken aan die gedachte aan verandering. Hij noemde zich ‘De Analist’ en beweerde dat hij een verre nazaat was van de beruchte markies De Sade. Overal in de stad dook hij op om zijn pamfletten onder het volk te verdelen. Op de eerste pagina stond een A in een volle maan.
Hij was zo geliefd omdat hij de ordediensten te vlug af was. In filosofische trakaten onderwees hij de leer van het Analisme, een leer die zich liet samenvatten in de steeds terugkerende eindzin: DE ENIGE VERWERPING IS ANAAL.
Hij werd beroemd. Toen hij op een dag in het geheim geïnterviewd werd door de Duitse televisie, kondigde hij het einde aan van Berlijn.
‘Wees waakzaam!’ brulde hij, hij boog zich naar de camera toe en toonde de natie zijn spierwitte onderrug.
Op een dag hoorde ik geroep en rechts van me, op het trottoir, zag ik een kluwen van armen, benen en bovenlichamen. Mensen maakten zich luidkeels lachend uit de voeten. Boven de graaiende handen danste, als een bal op een waterstraal, een kartonnen doos. Op die doos blonk een A in een volle maan. Ik heb geluk gehad. In de kartonnen doos hadden plastic zakjes gezeten. In die zakjes zaten een zetpil en een handleiding. Ik was te laat. Dat was mijn geluk.
Het papier beloofde ‘een moment van algehele luciditeit’ aan wie de suppositoires op de enige juiste, dat wil zeggen anale manier tot zich nam. ‘Het geluk zit soms in een klein hoekje.’
De werking van de zetpillen was de hele nacht hoorbaar. Overal ontploffingen. Gerinkel van ruiten. Gekerm. Sirenes. Volgens de ontmijningsdienst van het leger waren de zetpillen gevuld met semtex, een uiterst gevoelig explosief dat reageert op drukveranderingen.
Uiteindelijk vonden ze De Analist, opgehangen aan zijn voeten in een stadspark. Ook hij had zichzelf een zetpil toegediend. Op zijn rug stond een tekst getatoeëerd in spiegelschrift, maar door de ontploffing was die onleesbaar geworden, op vier zinnen na. Rode letters die de volgende dag op de voorpagina van alle Duitse kranten te lezen waren.
uit: De kleurenvanger - Peter Verhelst
____
