Vijftig jaar geleden verving Harry Truman de oude republiek door een nationale veiligheidsstaat met als enig streven het permanent voeren van oorlogen, warme, koude en lauwe. De exacte datum van de vervanging? 27 februari 1947. Locatie: de kabinetskamer in het Witte Huis. Bezetting: Truman, staatssecretaris van Buitenlandse Zaken Dean Acheson, een handvol leiders uit het Congres. De republikeinse senator Arthur Vandenberg vertelde Truman dat hij zijn gemilitariseerde economie pas kon invoeren als hij eerst het Amerikaanse volk de ‘stuipen op het lijf’ had gejaagd door te zeggen dat de Russen eraan kwamen. Truman deed wat hem gevraagd werd. De permanente oorlog begon. Van een volksvertegenwoordiging, een regering van, door en voor het volk, rest nu niets dan een vage herinnering. Alleen het Amerikaanse bedrijfsleven geniet vertegenwoordiging door de respectieve Congressen en presidenten, die het financiert in het kader van een overeenkomst waarin niemand volledig aansprakelijk is omdat zij die de overheid hebben gekocht, ook eigenaar zijn van de media.
Met de opstand van de pretoriaanse garde in het Pentagon betreden we op dit moment een nieuw, gevaarlijk stadium. Hoewel we regelmatig andere samenlevingen stigmatiseren als schurkenstaten, zijn we zelf de grootste schurkenstaat van allemaal geworden. We eerbiedigen geen enkel verdrag. We verwerpen internationale gerechtshoven. We vallen eenzijdig aan wanneer we maar willen. We delen bevelen uit aan de Verenigde Naties, maar betalen geen contributie. We klagen over terrorisme terwijl ons rijk de allergrootste terrorist van allemaal is. We bombarderen, vallen binnen, en werpen andere regimes omver. Ofschoon wij het volk van de Verenigde Staten de enige basis vormen voor de rechtmatige autoriteit in dit land, worden wij niet langer vertegenwoordigd door het vergaderende Congres. Ons Congres is gekaapt door het Amerikaanse bedrijfsleven en zijn gebieder, het imperiale militaire apparaat. Wij, het niet-vertegenwoordigde Volk van de Verenigde Staten, zijn net zozeer slachtoffers van deze gemilitariseerde overheid als de Panamezen, Irakezen of Somaliërs. Wij hebben toegezien hoe onze instituties werden overgenomen uit naam van een geglobaliseerd Amerikaans rijk, een concept dat heel ver afstaat van hetgeen onze stichters in gedachten hadden. Ik vermoed dat het te laat dag is om de republiek die we een halve eeuw geleden verloren, te herstellen.
Niettemin, Mijnheer de Nieuwgekozen President, bestaat er een kleine kans dat u wellicht het tij enigszins kunt keren wanneer u nu begint met het beteugelen van de krijgsheren. Verlaag de defensie-uitgaven, dit zal u populair maken, want dan kunt u op legitieme wijze onze belastingen verlagen in plaats van te doen waar u voor gefinancierd bent, het Amerikaanse bedrijfsleven bevrijden van zijn kleine belastinglast. In 1950 bedroeg de belasting op bedrijfswinsten 25 procent van de inkomsten van de federale overheid, in 1999 was dit nog maar 10,1 procent. Tot slot, net zo zeker als dat u niet verkozen werd dankzij wij het volk maar dankzij grote, niet te achterhalen sommen geld uit het bedrijfsleven, nadert nu de dag des oordeels. Gebruik uw eerste ambtstermijn om het Pentagon te breken. Vergeet een tweede ambtstermijn. Immers, als u slaagt aan de overkant van de Potomacrivier, dan zult u een held zijn in de ogen van wij het volk. Indien u faalt, of erger nog, niets doet, zou u wel eens de laatste president kunnen zijn, en tegen die tijd zullen de Verenigde Staten verdwenen zijn uit de annalen van de geschiedenis en al onze trotse retoriek zal zijn gereduceerd tot een voortdurend zwakker wordende echo.
Een brief die bezorgd moet worden [december 2000] [fragment]
Met de opstand van de pretoriaanse garde in het Pentagon betreden we op dit moment een nieuw, gevaarlijk stadium. Hoewel we regelmatig andere samenlevingen stigmatiseren als schurkenstaten, zijn we zelf de grootste schurkenstaat van allemaal geworden. We eerbiedigen geen enkel verdrag. We verwerpen internationale gerechtshoven. We vallen eenzijdig aan wanneer we maar willen. We delen bevelen uit aan de Verenigde Naties, maar betalen geen contributie. We klagen over terrorisme terwijl ons rijk de allergrootste terrorist van allemaal is. We bombarderen, vallen binnen, en werpen andere regimes omver. Ofschoon wij het volk van de Verenigde Staten de enige basis vormen voor de rechtmatige autoriteit in dit land, worden wij niet langer vertegenwoordigd door het vergaderende Congres. Ons Congres is gekaapt door het Amerikaanse bedrijfsleven en zijn gebieder, het imperiale militaire apparaat. Wij, het niet-vertegenwoordigde Volk van de Verenigde Staten, zijn net zozeer slachtoffers van deze gemilitariseerde overheid als de Panamezen, Irakezen of Somaliërs. Wij hebben toegezien hoe onze instituties werden overgenomen uit naam van een geglobaliseerd Amerikaans rijk, een concept dat heel ver afstaat van hetgeen onze stichters in gedachten hadden. Ik vermoed dat het te laat dag is om de republiek die we een halve eeuw geleden verloren, te herstellen.
Niettemin, Mijnheer de Nieuwgekozen President, bestaat er een kleine kans dat u wellicht het tij enigszins kunt keren wanneer u nu begint met het beteugelen van de krijgsheren. Verlaag de defensie-uitgaven, dit zal u populair maken, want dan kunt u op legitieme wijze onze belastingen verlagen in plaats van te doen waar u voor gefinancierd bent, het Amerikaanse bedrijfsleven bevrijden van zijn kleine belastinglast. In 1950 bedroeg de belasting op bedrijfswinsten 25 procent van de inkomsten van de federale overheid, in 1999 was dit nog maar 10,1 procent. Tot slot, net zo zeker als dat u niet verkozen werd dankzij wij het volk maar dankzij grote, niet te achterhalen sommen geld uit het bedrijfsleven, nadert nu de dag des oordeels. Gebruik uw eerste ambtstermijn om het Pentagon te breken. Vergeet een tweede ambtstermijn. Immers, als u slaagt aan de overkant van de Potomacrivier, dan zult u een held zijn in de ogen van wij het volk. Indien u faalt, of erger nog, niets doet, zou u wel eens de laatste president kunnen zijn, en tegen die tijd zullen de Verenigde Staten verdwenen zijn uit de annalen van de geschiedenis en al onze trotse retoriek zal zijn gereduceerd tot een voortdurend zwakker wordende echo.
Een brief die bezorgd moet worden [december 2000] [fragment]
uit: Permanente oorlog voor permanente vrede - Gore Vidal
____
