Het is een vergissing te denken dat geluk de roeping is van de mens. Het is een iets minder grote vergissing te denken dat amour fou de roeping is van de mens. Maar de grootste vergissing is wel te denken dat amour fou tot geluk leidt. En toch, haast ik mij te zeggen, is dat geen verwerping van de amour fou. Er bestaat kennelijk een liefde die niet tot geluk leidt, die niets met geluk te maken wil hebben en die misschien toch de moeite waard is. Ik sluit niet uit dat mama het geluk verwierp, omdat het haar te benauwend was, of omdat ze het gewoon een teleurstellende aangelegenheid vond, geluk. Mama zei eens over een balletdanser: ‘Hij danst als een frambozenpudding, wat een ramp dat niemand dat ziet.’ Misschien was dat het geluk voor mama, een danser die danst als een frambozenpudding, een ramp, als een barbecue op zondagmiddag, een uitstapje naar de bergen, een viergangenmenu opgediend door het dienstmeisje en drie succesvolle kinderen.
Wat mama precies heeft bewogen kan ik natuurlijk niet weten, maar ik vermoed dat geluk voor haar veel meer deceptie te bieden had dan schoonheid en dat dat precies was wat papa bedoelde toen hij zei dat mama’s schoonheid mensen onderdompelde in het ongeluk.
De verwoestingen die ze heeft aangericht en laten aanrichten kwamen ook niet voort uit slechtheid of onverschilligheid. Alleen uit een diepgeworteld verlangen naar iets wat ik amour fou heb genoemd.
Dat zijn geen excuses, ik wil haar niet excuseren, noch mijzelf. Professor Hirschfeld zegt: ‘De wetenschap heeft niets met excuses te maken, de wetenschap doet betrouwbare voorspellingen.’
uit: De geschiedenis van mijn kaalheid - Marek van der Jagt
____
