Helaas, kompaan, verkopen wij alleen nog LP-aanbiedingen en schaakboeken. De rest van ons ‘fonds’ is in de ogen van de mensheid oud papier. Restanten van bomen met van die kleine onbegrijpelijke tekentjes erop.
De vorige aantekening moet worden herroepen. Ik verkocht Voskuil (Bureau I), Lucebert (dat groene gebonden geschenk) en nog wat, weliswaar met korting vanwege de monsterlijke prijzen, voor € 300. Zo is het toch weer ‘een dag’, ondanks permanente stilte.
‘Neus’ is er weer. Uren is ie er al. Soms vindt hij een ongerechtigheid, er was bijv. een box met maar 1 i.p.v. 2 LP’s erin. Die man zou eigenlijk huur moeten betalen voor het beslag op de winkel dat hij legt.
Onze winkel is toch echt een recreatieruimte. Onbetaald, onbezoldigd, ongesubsidieerd.
Er was eens een man die in zijn jeugd één boek had gelezen en één LP had beluisterd. Hierop stierven zijn ouders, hij sloeg een aftands wijf aan de haak dat per ongeluk nog vruchtbaar bleek te zijn ook, hij deed zijn kantoorarbeid zonder zeuren en zonder plezier ten bate van zijn bloedjes en zijn vrouw. Zijn vrouw viel van een huishoudtrapje, zijn kinderen vluchtten met spoed het huis uit op het moment dat de wet het toestond.
De man, hij droeg of beter gezegd ging gebukt onder een zware snor, kreeg heimwee. Naar wat wist hij niet, maar zijn gevoelens van gemis en eenzaamheid waren echt. Gelukkig stuitte hij tijdens een van zijn dagelijkse tochten door de stad op een winkeltje, Hinderickx & Winderickx geheten. Daar heeft hij vele jaren gezocht naar het boek en de LP van zijn jeugd. Hoewel hij ze niet vond, was hij toch iets gelukkiger tijdens openingstijden.
donderdag 6 oktober 2005 [fragment] - Hans Engberts
uit: Oude Gracht 234 : winkeldagboek 2003-2007 - Hans Engberts en René Hesselink
____
