“Dat is het bloed van de Malavoglia,” zei grootvader Ntoni; en dan had je hem moeten zien aan de zeilboom, met zijn haar in de wind, terwijl de boot over de baren dobberde als een verliefde witvis.
De Provvidenza, ofschoon oud en gerepareerd, waagde zich dikwijls op hoge zee ter wille van de vis, want uit het dorp waren er nu veel boten, die als het ware de zee met bezems uitveegden. Ook op dagen, wanneer de wolken laag hingen over Agnone en de horizon in het oosten somber was, zag men altijd de Provvidenza als een klein zakdoekje heel, heel ver op de loodkleurige zee en iedereen zei dat meester Ntoni en zijn jongens hun ongeluk gingen zoeken met een kandelaar.
Maar meester Ntoni antwoordde daarop dat hij zijn brood ging zoeken, die groen zag als gras, en de huisjes van Trezza enkel nog witte vlekjes waren, zo ver lagen ze van de kust, en er rondom hen heen niets anders was dan water, dan begon hij van louter tevredenheid met zijn kleinzoons te praten. Wanneer ’s avonds de Provvidenza zichtbaar werd achter de rotsen, ijlde la Longa naar het strand om te kijken naar de vis, die in de manden spartelde en de bodem van de boot als met zilver bedekte. En vóórdat iemand een mond had opengedaan, sprak meester Ntoni: “Een kwintaal, of een kwintaal vijfentwintig” – en je kon erop aan dat hij zich niet om één rotolo vergiste. En de hele avond door babbelde hij maar, terwijl de vrouwen het zout met keistenen fijnstampten; en dan telden ze de vaatjes één voor één en oompje Crocifisso kwam kijken en stelde met gesloten ogen zijn prijs en Piedipapera maakte kabaal met handen en voeten, totdat Crocifisso het eens was. Dat lawaai van Piedipapera hoorden ze graag, zo kwamen ze niet in onmin met de anderen; en achteraf bracht Piedipapera hun het geld in een zakdoek en la Longa telde het voor haar schoonvader uit en zei: “Dit is voor het huishouden en dat voor de huur.” – Ook Mena hielp het zout fijnstampen en de vaatjes inleggen en ze droeg weer haar blauwe jurk, die ze in pand hadden moeten geven aan oompje Crocifisso. Nu konden de vrouwen weer behoorlijk naar de mis gaan in het dorp en mocht de een of andere jongeman gerust weer een oogje werpen op Mena, want ze spaarden nu opnieuw voor een bruidsschat.
“Ik wens maar één ding,” zei Ntoni, terwijl hij voorzichtig met de riemen werkte opdat de vloed de boot niet zou doen wegdrijven uit de kring van de netten, “ik wens maar één ding en dat is dat die feeks van een Barbara van spijt haar nagels afbijt als wij er weer bovenop zijn, omdat ze mij de deur heeft gewezen.”
“Een goede stuurman kent men in de storm,” antwoordde meester Ntoni. “Als we weer zullen zijn wat we vroeger waren, dan zal iedereen ons vriendelijk aankijken en zullen alle deuren weer voor ons openstaan.”
uit: Het huis bij de mispelboom - Giovanni Verga
____
