Die wolk daar bestaat uit Turken, echte Turken

Mijn oom staarde in de verte naar een wolk die naderde aan de horizon en hij dacht: “Die wolk daar bestaat uit Turken, echte Turken, en deze tabak pruimende manschappen zijn oudgedienden van de Christenen, en het signaal dat nu klinkt is de aanval, de eerste aanval van mijn leven, en dit geraas en gedreun, deze meteoor die in de grond slaat en waarop paarden en manschappen met een lome geprikkeldheid reageren, is een kanonskogel, de eerste vijandelijke kanonskogel die ik ooit heb gezien. Moge het niet de dag zijn dat ik zal zeggen: en het was de laatste.”
Het volgende moment galoppeerde hij met getrokken zwaard over de vlakte, de blik gericht op de keizerlijke standaard, die verdween en weer zichtbaar werd in de rook. Achter hem afgevuurde kanonskogels zoefden boven zijn hoofd en de vijandelijke kogels sloegen bressen in de gelederen van de Christenen, waarbij kluiten aarde omhoog spatten. “Ik zal de Turken zien! Ik zal de Turken zien!” dacht hij. Niets is zo heerlijk als vijanden te hebben en er zich dan rekenschap van te geven of zij er zo uitzien als men denkt.
Nu zag hij ze, de Turken. Twee kwamen er in zijn richting. Ze hadden geharnaste paarden, kleine ronde schilden van leer en zwarte, geel gestreepte mantels. Ze droegen tulbanden, hun gezicht was okerkleurig en ze hadden snorren als een man in Terralba, wiens bijnaam Micky de Turk was. Een van de soldaten werd gedood en de tweede doodde weer een ander. Nu doken er steeds meer op en het werd een gevecht van man tegen man. Wie twee Turken had gezien, had ze allemaal gezien. Ook zij waren soldaten, al had ieder zijn eigen uitrusting. Hun gezichten waren verbrand en ruw als van boeren. Medardo had nu zoveel Turken gezien als hij verlangde. Hij zou nu wel willen terugkeren naar Terralba om op tijd te zijn voor de kwarteljacht. Maar hij had voor een jaar getekend en daarom stormde hij voort, de slagen van de kromzwaarden ontwijkend, tot hij een kleine Turk zag die te voet was en die hij doodde. Nu hij de manier te pakken had keek hij uit naar een grotere Turk op een paard. Dat was een fout, want de kleine waren het gevaarlijkst. Ze kropen onder de paarden en sneden met hun sabels de kniepezen door.
Medardo’s paard bleef plotseling staan met gespreide benen. “Wat is er aan de hand?” zei de burggraaf. Kurt kwam naderbij en wees naar omlaag. “Kijk daar!” Alle ingewanden hingen uit de paardebuik. Het arme dier keek op naar zijn meester en liet dan het hoofd zakken alsof het aan zijn darmen ging knabbelen, maar dat was alleen maar een laatste poging tot heldhaftigheid. Het zakte in elkaar en stierf. Medardo van Terralba was nu te voet.

uit: De gespleten burggraaf - Italo Calvino

____