langzaam het boek blad na blad
reinigt van de sporen
waarmee de typograaf de sacrale witheid
heeft geschonden:
hij in eerste instantie de leestekens verwijdert,
geen interpunctie meer aanvaardt,
dan nutteloos verklaart
de lid- en voegwoorden,
geen respijt duldt
omwille van heimwee
en weekmakende herinnering,
de lettergrepen
die de bladzijden in beweging brengen,
opspoort, bedwingt, in boeien slaat,
desnoods wurgt en slacht,
tenslotte de namen van de dingen,
goederen, personen en instellingen,
tot initialen maakt,
tot cijfers die de verkoop stimuleren,
tot een binair stelsel
om het gebruik te systematiseren,
op te drijven
tot universele normalisatie:
dan kan hij het veegsel van de woorden
isoleren,
het stof van de letters
tot het kleinste volume herleiden
om het geheugen
– motor van leed en wroeging –
sprakeloos te maken,
om de wortel van de vaders
in definitieve ijsbanken vast te leggen,
om de eierstokken van de moeders te enten
op het systeem
met optimale standvastigheid
en op de onwrikbaarheid van de vorm.
Dan kan hij toeval en afwijking
weren uit de herhaling,
de vrucht van het verleden
uit de schoot van de toekomst.
Dan kan hij met de glimlachende rede
voortaan onbedreigd
de gesloten einder bewandelen.
Regressief, 3
uit: Huizen vieren haat : gedichten - Albert Bontridder
____
