Soms liep dat stukje zomaar uit de schrijfmachine. Soms wou ze het niet lossen, wat hij ook smeekte of vloekte. Ik maakte dan de pijnlijke geboorte van ’20 lijnen’ mee. Het kwam met stukken en brokken. Wel beproefde hij dan bliksemsnel, en op bijna verraderlijke wijze, een nieuw blad in de machine te duwen om haar om de tuin te leiden. Maar het baatte niet, het bleef met stukken en brokken komen.
Hij had een vreemde manier van werken. Kwam na een goedgedraaide volzin ene die met moeite op de benen kon blijven, dan rukte hij haastig het papier uit om als het ware opnieuw met een schone lei te beginnen. Op die manier kreeg hij een hele verzameling vellen, waaruit hij bij elk de goede volzin knipte en die dan opnieuw aan elkaar plakte.
De hele overige rest frommelde hij tot een bal van eerbiedwaardige omvang, om die onmiddellijk in de kachel te stoppen. Eenmaal is het gebeurd, dat hij met de rommel bij vergissing ook het pasgeboren kind in de kachel stopte. Het is de enige dag in de twintig lange jaren geweest, dat géén stukje in de krant verscheen.
Vreemd was ook zijn manier om een onderwerp te vinden. Hij staarde maar wat voor zich heen, en over het eerste het beste dat hij onder ogen kreeg schreef hij een stukje: een brief, de stofjas aan de haak, vrijdag, december, de wolken die voorbij dreven. Het werd alles door zijn 20 lijnen geduwd als door een molen die worstjes maakt.
Hij werd daar een virtuoos in, als geen. Eens was de i-toets stukgeslagen, en toen schreef hij een heel stukje waarin geen enkele keer de i voorkwam. ‘Zonder de negende letter’ heette dat.
Twintig jaar lang ’20 lijnen’… Nu heeft hij ermee opgehouden en is er een gat in de krant gekomen. Wekenlang heb ik naar die lege plek niet durven kijken.
Richard Minne (1)
uit: 90 mensen : bekende en minder bekende - Louis Paul Boon
____
