‘Ik kan niet schrijven.’
‘Ik ook niet; mijn vader is kwaad omdat hij al twee maanden geen artikel heeft gekregen.’
‘En ik heb al een heel jaar geen idee gekregen! Waar moet dat heen?’
In feite was het zo dat ze elkaar als het ware geneutraliseerd hadden, zodat ze geen van beiden meer in staat waren tot een zelfstandige reaktie, en hun samenzijn werd zo langzamerhand uitsluitend gekenmerkt door een prettige, behaaglijke rust. Ze hadden zo’n grote behoefte aan elkaars gezelschap dat de een de deur niet uit kon gaan zonder dat de ander hem al op de hielen zat.
Ze probeerde zich ieder in een kamer op te sluiten om te werken, maar na een kwartier werd er op de deur geklopt.
‘Weet je, dit leven is heerlijk, maar ik word er gek van!’ beklaagde ze zich dan.
‘Jij ook?’
‘Jij ook?’
‘Ik kan niet meer lezen, niet meer denken, niet meer schrijven, en nauwelijks meer spreken.’
‘Dat komt door te veel geluk, en we moeten nodig andere mensen gaan opzoeken, want anders worden we allebei volkomen afgestompt.’
uit: Het klooster - August Strindberg
____
