wachten en hopen dat het voorjaar wordt,
symbolen schrijven, tekens aan de muren,
onoverwinbaar menselijk tekort.
Gedichten schrijven is een tempel wijden,
de wanden zien en tevens daar doorheen;
een ogenblik de eeuwigheid zien stralen,
dan weer geblinddoekt hopeloos alleen.
Ieder gedicht een huivering van kilte
om eenzaamheid en schrale winterpijn,
maar achter ritueel van taal en teken
de zekerheid dat het eens mei zal zijn.
Een mens is: in de schemer overwinteren,
de aarzeling van het onvolmaakt gedicht,
maar struikelend aan de hand van de geleider
zich nader weten tot het eeuwig licht.
Het gedicht
uit: De gedichten van een vrijmetselaar - Willem Brandt
____
