Schedels [fragment]
uit: Wegens mensenkennis gesloten - L.H. Wiener
vrijdag 26 februari 2010
En mijn aanstaande ex-vriendin niet
Op de begraafdag van mijn vader, enkele uren na de plechtigheid, vond ik, ergens langs de E40, op het asfalt van de uitvoegstrook, een Belgiese valk. Hij lag op zijn zij en zo goed als alles was gebroken; maar niet zijn kop, die was nog heel. Zo hoog gevlogen, zo majestueus gejaagd, staat nu zijn schedel al dertien jaar op mijn bureau. Niemand mag hem aanraken, dat is verboden. De werkster niet en mijn aanstaande ex-vriendin niet. Alleen ìk mag het en ik doe het ook, zij het sporadies; voor de mazzel en uit ontzag. Het V-vormige botje van zijn onderkaak ligt los onder het schedeldak met de twee kraters van oogkassen en de grauwe haak van zijn snavel. Ooit heb ik hem met een voorzetlens van zeer nabij gefotografeerd en het dia-positief laten uitvergroten tot een formaat van 60 x40 cm. De schedel op die foto weegt zeker tien kilo en schrikt de mensen af. Mij ook.
