Een moment waarin heel zijn leven geconcentreerd ligt

De misdaad was, zoals de kranten indertijd ongetwijfeld zullen hebben geschreven, een ‘crime passionel’. Cherchez la femme. Verder was het slachtoffer een dichter – een artiest. De vrouw was veranderd in een romanfiguur door spoorloos te verdwijnen. Al met al was ik een held. En een held gehuld in een waas van mysterie, waardoor ik nog meer een aureool om me heen kreeg. Onafhankelijk van het schitterende pleidooi van mijn advocaat liet de jury daarom verzachtende omstandigheden voor me gelden. En mijn straf was kort. Ach, heel kort! Vooral voor mezelf… Die tien jaar vlogen om als tien maanden. Het is nu eenmaal zo dat de tijd geen invloed meer kan hebben op iemand die een moment heeft beleefd waarin heel zijn leven geconcentreerd ligt. Wanneer je het toppunt van lijden hebt bereikt, kun je nergens meer door lijden. Wanneer je de grootste gevoelens hebt beleefd, brengt niets je meer aan het wankelen. Alleen zijn er maar weinig mensen die zo’n ingrijpend moment meemaken. Degene die dat wel doen, zijn levende doden zoals ik, of in het hoogste geval ontgoochelden, die vaak ten slotte zelfmoord plegen. Nochtans weet ik niet of het een groter geluk is indien zo’n groot moment niet bestaat. Zij die het niet beleven, kennen rust – misschien.

vertaald door Harrie Lemmens

uit: De bekentenis van Lúcio – Mário de Sá-Carneiro


____