Sommige onderzoekers proberen zoiets te begrijpen door zichzelf weg te cijferen. De Leidse epidemioloog Vandenbroucke liet ooit in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde weten dat er weliswaar geen bewijs is voor de schadelijkheid van passief roken, maar dat de overheid nu eenmaal zelfstandig moet uitmaken of de verzamelde wetenschappelijke gegevens voldoende zijn om tot handelen over te gaan. Een hoogst eigenaardige redenering. Ten eerste wordt verondersteld dat politici over de gave beschikken uit wetenschappelijk onderzoek conclusies te trekken die de deskundigen zélf niet zien zitten. Waar die academische stakkers geen spoor van bewijs zien, zien politici plots reden om in te grijpen. Ten tweede wordt verondersteld dat politici het zich in dit geval überhaupt kunnen permitteren niets te doen. Nee dus. Het zijn de politici zélf die voor dat onderzoek hebben betaald. Ze moeten dus ook conclusies trekken en zijn ook aangesteld om iets te doen.
Angst bepaalt wat er onderzocht wordt en dicteert de uitkomst. Een onderzoeker die verkondigt dat er niets aan de hand is, dat passief roken niet erg is of dat het met ons zaad de goede kant opgaat, moet daarna op zoek naar andere geldschieters. Vandaar dat onderzoekers die tot dergelijke ongewenste conclusies komen, het concluderen liever aan de politiek overlaten. Dan kunnen ze met een schoon geweten nog jarenlang doorgaan.
Rituele offers [fragment]
uit: Van harte wetenschap : misstanden en misverstanden in de wereld der wetenschap - Marcel Hulspas
____
