In het centrum wrong een griezelige stilte zich tussen het verkeer van auto’s en mensen door. Betty besefte dat er een van de winterse geluiden uit haar jeugd ontbrak: het zingen van de sneeuwkettingen. Het was verdrongen door de winterbanden. De tijd drong alles weg, als je maar lang genoeg wachtte. Het gebouw waar Rafe werkte was een luguber ‘zakenblok’ van baksteen, honderd jaar geleden gebouwd, toen deze wijk van Hartford nog een onafhankelijke toekomst leek te hebben. De gevel werd bekroond door een van ambitie getuigend wapenschild dat eens misschien als historisch zal worden beschouwd. Er lag linoleum op de trap en het rook er als een garderobe op een regendag. Uit de deur naast de zijne kwam een geur van friseren en shampoo. Hij stond in zijn wachtkamer op haar te wachten en deed de deur op slot. Op de sofa, een kille, smalle, plakkerige bank van kunstleer onder een grote verzameling in leer gebonden juridische handboeken, bleek Rafe impotent. Haar naakt te zien scheen hem te verlammen. Door alle verwardheid en verlegenheid heen bleef hij glimlachen. En zij ook. Hij was mooi, zo mager en lenig, maar het moest hem met liefde verteld worden voordat hij het zou weten. ‘Waar komt het door, denk je?’ vroeg hij.
‘Je bent bang,’ zei ze. ‘Het is jouw schuld niet. Het is heel wat om met mij in zee te gaan.’
Hij knikte, zijn ogen nu minder groen in de afgesloten wachtkamer zonder ramen. ‘Ik denk dat we heel wat moeilijkheden gaan veroorzaken.’
‘Ja.’
‘Ik heb het idee dat mijn lichaam ons waarschuwt dat het nog niet te laat is om er een punt achter te zetten. Wil je dat?’
Bovenop een reeks gebonden wetboeken waarvan de gelijkvormige ruggen horizontale strepen vormden als van treinrampjes die voorbij vliegen, lag een ander soort boek, een kleine pocket. In de halfdonkere kamer waar hun naakte lichamen de helderste objecten waren, kon ze net de titel ontcijferen: Emma. Ze antwoordde: ‘Nee.’
En al viel er later veel te betreuren en al kon de averij nooit ongedaan gemaakt worden, toch herinnerde Betty zich deze dagen – de open velden, de druppels die van de dakrand vielen, de schilderijen, de wetboeken – als lichtgevend, als een kleurige eenheid, niet uiteenliggend als een sterrenbeeld maar ononderbroken, een regenboog, een totale ommekeer.
vertaald door R.P. Meijer Een constellatie van gebeurtenissen [fragment]
uit:
Vertrouw op mij - John Updike
(boek gelezen augustus 2009)
____
