‘Ik bid de zeven gebeden.’
‘Dat is goed. Maar wat bid je nog meer?’
‘Ik bid ook een vroom vers dat onze oude Regine me heeft geleerd.’
‘Dat is de meid die jou heeft grootgebracht, voor je schoonzuster in huis kwam, niet waar?’
‘Ja, heer.’
‘En hoe luidt dat vers? Ik zou het graag willen horen. Want, Grete, er iets dat je moet weten, voor nu en voor altijd: zoals wij bidden zo zijn we. De wijze waarop een mens tegen een ander mens spreekt, is al een teken, maar hoe hij tot God spreekt, dat beslist over hem. Daar ligt hij. Goed of slecht. Wil je dat vers voor me opzeggen? Je hoeft voor mij niet bang te zijn. Ga in tot jezelf, bezin je. Ik geef je een roos. Hier. Die staat je goed. Je lijkt op je moeder, maar niet in alles, denk ik. Want je weet toch dat die zich aan het oude geloof hield. En ze ontweek mij als ik bij jullie thuis kwam. Maar ik heb voor haar gebeden. En zeg nu je vers maar op.’
‘Ik geloof, heer, dat het een lied is.’
‘Dat is ook goed. Vers of lied. Begin maar.’
vertaald door W. Wielek-Berg
uit: Grete Minde - Theodor Fontane
____
