zaterdag 19 juni 2010

Door hand opsteken en beentje lichten

Van de voornaamste voorstellen met betrekking tot de onmiddellijke toekomst van Karakinkel bleken er uiteindelijk, na enige amendementen, moties, derdenarresten, punten van orde, ontwerpen, tegenontwerpen, interrupties, formaliteiten, dreigementen uit de vergadering weg te lopen en andere gemengde voorvallen, vijf te zijn overgebleven, waarover door hand opsteken en beentje lichten werd gestemd.
Het eerste voorstel beoogde uiteindelijk maar Karakiems arm te breken, want, zo werd benadrukt, daarvoor waren we nu eenmaal hier. Dit formalistische voorstel werd door 9% van de vergadering toegejuicht, wat te veel was.
Het tweede was helemaal verrukt van het idee Karawaan, zodra hij straalbezopen was, op verraderlijke wijze van de trap te duwen; de Natuur, zo werd gezegd, zou de rest wel doen: een door en door ideologische gevolgtrekking die ik – als de geraffineerde neurofysioloog die ik van tijd tot tijd ben – in een handomdraai de grond inboorde door aan te tonen dat het gezegde ‘Iedere dronkaard heeft zijn beschermengel’ een duidelijk wetenschappelijke basis heeft, hetgeen niet verhinderde dat genoemde motie 13% van de stemmen oogste.

vertaald onder leiding van Leo van Maris

uit: Wat voor brommertje met verchroomd stuur achter de binnenplaats? - Georges Perec


____