Hersteld van die wandeling

Voor het brede bordes voor het casino, een wit gebouw met een grote koepel, ontwaart hij van verre Rachel Portugal, die met haar bedachtzame manier van voortbewegen op weg is naar het ronde, open paviljoen waarin de band speelt. Adler richt zijn schreden zo dat hij het meisje tegemoet loopt. Na haar begroet te hebben zegt hij: ‘Als u het goedvindt, juffrouw, zou ik u gaarne een stukje begeleiden.’
Heel even trilt de linker mondhoek van het meisje, dat eigenlijk wil doorlopen. Maar ze staat een ogenblik stil, laat de blik uit haar zwarte, doordringende ogen over Adler gaan, ogen onder wenkbrauwen die smal en rond als een boog zijn, en zegt met een glimlach: ‘Maar, als het maar niet vervelend wordt.’
‘Nee, daar ben ik absoluut van overtuigd. Het is zelfs mogelijk dat als iemand van ons zich zal vervelen…’
Rachel Portugal probeert het recht te zetten: ‘Dat wilde ik niet zeggen, neemt u alstublieft niet kwalijk! Misschien kunnen we ons uit deze drukte terugtrekken, het programma is vandaag toch niet zo bijzonder! Nee, ik bedoelde iets geheel anders. Ziet u, niet zo lang geleden overkwam het me al eens dat een doctor, een filosoof, me vergezelde. Die begon meteen met me zijn complexe imposante bibliotheek te laten zien. Een prachtige dag was het, zoals vandaag, en die persoon bracht me compleet in verwarring met hoogverheven zaken en dat wel een uur lang. Ik ben nog steeds niet hersteld van die wandeling.’

vertaald door Kees Meiling

uit: In het sanatorium : novelle - David Vogel


____