Zulke dingen gebeuren niet in Spanje

Ik zit in het park en lees La Vanguardia. Zoals gewoonlijk staat de voorpagina vol foto’s van Franco. Op de ene staat hij verkleed als jager in een moerassig landschap met zijn dochter, de markiezin van Villaverde. Op een andere zit hij in zijn paleis met twee Arabische stamhoofden te praten. Op de derde bekijkt hij iets militairs. Ik sla de bladzijden om en bereik de pagina’s buitenland met nieuws over de gebeurtenissen van mei 1968 in Parijs en over Russische tanks in Praag. Het zijn korte verslagen in bewoordingen waarvan de tekst eronder niets aan duidelijkheid te wensen overlaat: ‘Zulke dingen gebeuren niet in Spanje omdat we een goed georganiseerd, goed geregeerd, katholiek land zijn.’ Na een tijdje kom ik aan de página de suceso, de pagina met gemengde berichten (mijn ouders noemden die de ‘succespagina’) en de gebruikelijke stuitende verhalen: een zigeneur heeft in een kartonnen doos een mensenhoofd gevonden; een echtpaar heeft met vier verschillende vergiften hun vier kinderen vermoord; een vrouw is onder een trein gesprongen. Het is als je mijn vaders Greek Myths leest.

uit: Een niet bij name bekende vrouw : herinneringen aan een Spaanse jeugd - Lucia Graves


____