Angélique (Rosa? Zwaantje?) was een interessante vrouw. Interessant! Een slechte, (verdorven, bedorven), door en door (in en in?) slechte, een in-slechte (trouwens, ‘was’, ze is het nog steeds (altijd, immer)). Angélique was (wat de Fransen noemen) weelderig (had een blozende gelaatskleur) en in (vanaf) haar vroege (-ste) jeugd (was ze) gewend geraakt aan een uitgaansleven (uitgaand) (-tje). Al op maagdelijke leeftijd (als maagd al, jong meisje), was zij paederast (paedophiel, -fiel, pedo-, pedoseksueel). Dus toen zij (beter eerst dat andere vertellen?); dus toen zij na vijfentwintig (25) jaren (jaar) (haar vijfentwintig jarig) huwelijk (besloot) (vijf kinderen de deur uit waren) deed wat iedereen allang van haar verwachtte (haar had aangeraden)…
Dus toen zij op jeugdige leeftijd een pédo, een lesbische man (met een jongeman) getrouwd had (was) en (nadat) zij vijf kinderen (babies) gekregen had (gebaard), trok zij zich vaak landerig terug op de divan (sofa) (langoureus meestal) om een deuntje (een wijsje, iets van popmuziek) te neuriën, (zingen, schallen) met haar diepe alt (lage stem), terwijl zij van die natte boekjes (van die ingenaaide gele romannetjes (gele? Franse)) las die je met één hand vast moet houden, terwijl de kinderen om haar heen ravotten (kwijlden, jengelden, in hun broek deden) (terwijl ze een 78-toerenplaat van Rina Ketty opzette (luisterde)).
Nutteloos getob over stijl [fragment]
uit:
Nutteloos getob - J.P. Guépin
____
