Tegenwoordig kent men de dichters niet meer op hun facies

Dat hij met zijn literair werk de wereld wel niet zou veranderen, besefte Minne zelf als geen ander. Om wereldfaam te verwerven, moest je met iets spectaculairder voor de dag komen. In ‘Het Boek in Vlaanderen 1931’ schreef hij: ‘In 1927 gaf de ‘Volksgazet’, bij gebrek aan iets beters waarschijnlijk, mijn portret. In hetzelfde nummer verscheen ook dit van de Canadees Earl Nelson, een liefhebber van speciale emoties in den aard van Peter Kuerten (22 verwurgde vrouwen op zijn actief). Een kerel dus van wereldvermaardheid. Niets bijzonders, zult ge zeggen. Inderdaad. Dichters verschijnen gewoonlijk in de krant tussen moorden, brandstichtingen, velodieven en annonces over baarmoederziekten. Dat is normaal. En juist. Maar een olijkerd uit de redactie had de onderschriften der beide portretten verwisseld. En dat was weerom juist. Tegenwoordig kent men de dichters niet meer op hun facies. Earl Nelson kon heel gemakkelijk voor zulk een individu doorgaan. Misschien was hij het zelfs. Wie 22 vrouwen weet te verwurgen moet in elk geval over een fantasie beschikken waarbij de mijne tekortschiet. Zodat ik per slot van rekening bij de verwisseling gewonnen heb. Moraal: Alle middelen zijn goed om beroemd te worden.”

Een keuterboer met een bibliotheek [fragment]
uit: Het geluk van de lezer : hoe boeken je leven kunnen veranderen - Toon Horsten


____