“Houd uw bakkes! Met uw kutfluit!”
“Het is wel een neusfluit...”
“Gast!”
En dat soort optredens gaat steevast samen met een workshop “snijd je eigen neusfluit” voor de kinderen. Als ik ooit een kind heb dat tegen mij zegt:
“Papa, ik wil een neusfluit…”
“Serieus? In uw hol, ja!”
Dan hoor ik tenminste wanneer het toilet bezet is.
“Schat, ik hoor Für Elise.”
“Shit, kleine Hendrik heeft diarree.”
Wereldmuziek! Nog zoiets! Daar krijg ik diarree van. Om te beginnen: is dat niet de meest arrogante benaming voor een muziekgenre aller tijden? Wereldmuziek? Wat betekent dat? Metallica, Motörhead, The Ramones, The Sex Pistol, Robbie Williams, Madonna, 50 Cent, Beyoncé, Jaz Z, Eminem… noem maar op. Die komen allemaal klaarblijkelijk niet… van de wereld. Dat was nieuws voor mij. Nee, alleen wereldmuziek is echte muziek en kan daarom de muziek van de wereld genoemd worden. Want dat is de oudste muziek van de wereld. Wie al ooit een dergelijk “wereldmuziekoptreden” heeft gezien, weet dat er om te beginnen altijd al teveel volk op dat podium staat. Elke randmongool die half een trommel kan raken, gooien ze daar mee op. Verder amuseert die bende zich ook altijd net iets te overdreven. Wereldmuzikanten staan daar dan doorgaans zo hard te springen en te roepen dat ik me de bedenking maak: “Man, als ik het nog maar half zo plezant zou vinden als jullie het allemaal vinden, dan was het misschien nog de moeite waard dat ik hier naast twee marginale hippies met dreadlocks, een blik Cara pils en een oude, versleten hond op een leeg plein in de regen naar jullie sta te kijken.” Think of One! Dat is een Antwerpse wereldmuziekgroep die nog niet zo heel geleden een cd heeft opgenomen samen met de Eskimo’s. Want geef toe, daar zaten we allemaal op te wachten! Durfden die nog in een interview te beweren dat ze veel geleerd hadden van de Eskimo’s. God weet wat. Het ritme waarop je zeehonden doodknuppelt?
Morimos Solamente [fragment]
uit: Superheld - Alex Agnew
____
