Bette [Davis] was nu beroemd en weigerde aan het werk te gaan als Warner eiste dat ze een rol moest spelen die ze slecht vond. In plaats daarvan bezocht ze, als groot aanhanger van Roosevelt, de Democratische conventie van 1936 en week daarna uit naar Londen, waar Warner haar voor de rechter daagde. Haar verdediging: ‘Ik ben een goed actrice, ik hoef geen rotzooi te spelen.’ Het bezorgde haar veel sympathie (eindelijk iemand die durft) maar ze verloor: contract is contract. Warner was, dankzij zijn vrouw, zo aardig haar advocaat en de kosten te betalen, waarvan ze later een groot deel terugbetaalde. Dat soort schulden wilde ze niet, zoals het volgende aantoont.
De verhouding met haar man, Ham Nelson, werd slechter. Hij voelde zich (als meneer Davis) ondergewaardeerd, was als musicus vaak op tournee en verdacht zijn vrouw ervan een verhouding te hebben met William Wyler, de regisseur met wie ze op dat moment Jezebel speelde, één van haar zeer sterke rollen.
Zijn vermoeden klopte, trouwens. Bette had een lange af-en-aan-verhouding met de regisseur. In feite was hij de grote liefde van haar leven. Later zei ze dat ook, met grote bitterheid 'The sexual sparks were there from the beginning.' Maar het treurige feit was dat je het toen niet kon laten merken: we konden niet samen gezien worden! Ik kan wel janken: tegenwoordig staan de kranten vol van relaties tussen sterren, die met die en die met die. Maar toen! Mijn god!’
Haar huwelijk met Ham ging dus niet goed. Hij was met zijn band op tournee als ze hem thuis wilde. Als hij thuis was, speelde hij ’s avonds en ’s nachts in Hollywood Hotel – en dan begon zij te zeiken waarom hij niet op tournee was om beroemd te worden, zoals andere musici: Benny Goodman of Henry James. Zij maakte in die dagen de film Jezebel. Wyler regisseerde haar daarin met zoveel kracht en passie, dat ze krankzinnig verliefd op hem raakte. En hij op haar. Maar om de een of andere reden kregen ze toch ruzie… Wyler schreef haar een brief en die liet Bette uit kwaaie drift veertien dagen ongeopend op de schoorsteenmantel staan. Dom. Dom. Dom?
Toen ze twee weken later de enveloppe opende las ze dat William Wyler haar smeekte nú, meteen, stante pede, zonder dralen, met hem te trouwen, want anders zou hij een andere belofte moeten vervullen. En toen ze de radio aanzette hoorde ze dat William Wyler in het huwelijk was getreden met de jonge actrice Margaret Tallichet. Ze barstte in tranen uit en was dagen van de kaart. (William Wyler daarentegen was dolgelukkig. Hij bleef veertig jaar met die Tallichet gehuwd. Twee jaar later regisseerde hij Bette opnieuw, in een mooie film, weer gemaakt naar een mooi verhaal van Somerset Maugham, en met de voor hen beiden opmerkelijk cynische titel: The Letter, 1940).

Bette Davis : de vrouw die ster werd omdat ze een monster durfde zijn [fragment]
uit: Als sterren naar de hemel gaan : eenentwintig portretten van beroemde Hollywood-godinnen - Rinus Ferdinandusse