‘Jamaar,’ protesteert Adriaan, ‘dat is de realiteit niet. Ons pree is niet om over naar huis te schrijven. Het scheelt ook een beetje welke rang je hebt. Je komt binnen als keerder, dan word je geoefend, dan geschoold gewoon beroep, daarna geschoold bijzonder beroep, en ten slotte keurarbeider. Dat is het hoogste dat je in de reinigingsdienst kan bereiken. We hebben sinds ’74 geen opslag meer gehad. Misschien volgend jaar: twee procent.’
De verbrandingsoven is een gigantisch betonnen blok met een achttal inrijpoorten, waarachter de afgrond gaapt. De acht ton worden erin gekiept, en grote, afschrikwekkende grijpkranen heffen het vuil uit de afgrond naar de andere kant van het beton, waar de vlammen wachten. Dit is de eindbestemming van de consumptiemaatschappij; het crematorium van de westerse spilzucht; de hel van elk gebruiksvoorwerp. Ik zie het hoofdeinde van een bed over de muur verdwijnen, en ik mijmer drie seconden lang over de geschiedenis van meer dan één generatie die daar wordt verbrand.
Terug in de stad. In de Kerkstraat wil een vrouw helpen. In plaats van haar vuilzakje diep in de laadbak te werpen, legt ze het erin. Haar arm raakt bijna de maalmolen, maar Walter is er meteen bij. ‘We moeten echt enorm oppassen. Een tijd geleden wou een oude man ook zogenaamd helpen. Hij had z’n vuilniszak in de laadbak gegooid. Ik wilde opzij op de knop duwen om het maalmechanisme op gang te brengen. Intuïtief keek ik toch nog eerst of die man wel uit de weg stond, en ik dacht dat ik doodviel. Hij was in de laadbak gekropen omdat hij zich bedacht had: hij had iets weggegooid dat hij bij nader inzien toch liever wilde houden. Had ik op de knop geduwd, dan was hij morsdood geweest. Dat is ooit gebeurd met een collega van ons. Die wou iets repareren, kroop in de laadbak, en blijkbaar heeft hij daar een of ander relais geactiveerd zodat de messen begonnen te draaien.
De vuilkar [fragment]
uit: Belgen op zondag - Serge Simonart
