Dat was in september en oktober. Ja, voor het eerst in zijn leven ademde hij vrijuit. Het was nog licht wanneer hij uitgeverij Le Sablier verliet. Een zoele nazomer waarvan je het gevoel had dat hij nog maanden zou kunnen duren. Of misschien nooit meer zou eindigen.
Voordat hij zich aandiende bij Simone Cordier ging hij altijd eerst naar een café op de hoek van de rue La Pérouse om er de bladzijden die hij haar zou geven – en vooral de onleesbare woorden – te corrigeren. In het typewerk van Simone Cordier wemelde het van de merkwaardige tekens: o’s met een streep erdoor, trema’s in plaats van circumflexen, cedilles onder bepaalde medeklinkers… Bosmans vroeg zich af of dat te maken had met een Slavische of Scandinavische spelling. Of dat het gewoon een typemachine van een buitenlands merk was, met in Frankrijk onbekende letters op de toetsen. Hij durfde het niet te vragen. Hij had liever dat het zo bleef. Als hij het geluk had te worden uitgegeven, moest hij die letters maar gewoon laten staan. Dat paste heel goed, het zorgde voor het exotische tintje dat zijn tekst nodig had. Want hoewel hij probeerde zich uit te drukken in een zo helder mogelijk Frans, toch was ook hij van buitenlandse afkomst, net als de typemachine van Simone Cordier.
vertaald door Maarten Elzinga
uit: De horizon - Patrick Modiano
