Ik heb altijd een hekel gehad aan die grote, door Haussmann ontworpen boulevards. De mensen die haar verveeld bevolken doen mij denken aan een uitspraak van de heilige Paulus: “De prijs van de lust is de dood”. Witgekalkte graven zijn het. Wondermooie vrouwen die als vlinders zo haastig leven, onzeker over hun schoonheid onder het gips en het plamuur; mannen die in vrouwen een voortzetting van de buik van hun moeder zien en die nog steeds leven op hun eierstokken, hun bloed en hun pus; mannen die op het verkeerde paard hebben gewed en mannen die zich bukken om een groen stukje papier op te rapen waar of een cent of een fortuin in kan zitten en een ober die, terwijl hij de voorbijgangers voor de voeten loopt, een palmboom in een bak naar de kant van de straat sjouwt om de suggestie te wekken dat dit de weg naar Damascus is.
28 februari 18…
Niets maakt zo treurig als populariteit. Ze geeft de wrange nasmaak die we ook proeven nadat we een vrouw hebben bezeten. Populariteit is hetzelfde als een vrouw in je armen nemen, het opperste genot voelen naderen en na een kort moment van rust ervaren dat de navelstreng weer wordt doorgeknipt. Het waas van droefheid van de pasgeborenen met hun brede voorhoofden, ogen vol slijm, pijnlijk vertrokken mond en verkreukeld geslacht legt zich opnieuw over ons heen. Ik weet wat het is om populair te zijn, dat heb ik geloof ik al gezegd. Al toen ik jong was had ik een hoge dunk van mezelf, omdat ik vijf lijken bij het hekwerk van de molen had ontdekt.
Wat komt de ouderdom snel bij vroegrijpe kinderen. Wonderkinderen die op hun zevende viool kunnen spelen zijn op hun twintigste oud. Van al dat applaus hebben ze een vermoeide ziel gekregen. Successievelijk krijgen ze allemaal vrouwelijke trekjes. Als ze dertien zijn doen de impresario’s er alles aan om hen kinderlijk te laten ogen. Ze verwijderen hun lichaamshaar. Op de avondjes ter ere van hen worden ze door vrouwen gekust alsof ze lammetjes en door mannen alsof ze vrouwen zijn. Ze hebben alle geneugten leren kennen behalve het zinnelijk genot; maar omdat hun jeugd omwille van de contracten moet voortduren, leveren de impresario’s hen over aan kunstcritici die hun genialiteit ontluisteren en inperken zodat die razendsnel verdort. En zo staan de zeventien jaren van dit vroegrijpe kind gelijk aan de vijfenvijftig jaren van een in goeden doen geraakte koopman die zich op het genot werpt en die zich geeft aan de soldaten in de vestingen en aan de dagloners die de nacht doorbrengen in een treinwagon op een dood spoor.
vertaald door Madeleine Verhoeven en Eva te Velde
uit: Blauwe onschuld : intiem dagboek - Baron de Lascano Tegui
